Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Controle na de operatie

    Vandaag mocht ik voor wondcontrole naar de chirurg.
    De hechtingen zijn verwijderd en de wond ziet er goed uit.
    Ook was de uitslag van het weefsel al binnen.
    Dit hadden wij niet verwacht, maar op zich wel fijn dat de uitslag er is.
    De poortwachtersklieren onder mijn oksel waren schoon.
    Dus voor 100% zeker zijn er geen uitzaaiingen. Dat is een opluchting.

    Maar in mijn borst is niet alles weg. Er zijn op zeker 2 plaatsten nog kwaadaardige cellen gevonden die alleen door de microscoop te zien zijn.
    Dit betekent dat ik 90% kans heb dat ik het behandelingstraject opnieuw zou moeten doorlopen binnen de komende 10-20 jaar.
    Om het compleet weg te krijgen en volledig gezond te worden moet ik dus opnieuw een operatie  ondergaan. En dat zal een complete afzetting worden van mijn rechter borst.
    Dit nieuws komt voor mij en mijn familie hard aan. Hadden we niet verwacht.

    Wanneer dit allemaal gaat gebeuren weet ik niet.
    Morgen wordt ik weer besproken in een groot artsen overleg. Aan de hand daarvan wordt het vervolg traject bepaald.
    Volgende week woensdag horen we dan precies wat het plan gaat zijn en binnen welke termijn dit gaat plaatsvinden.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Het jaar 2015

    Het jaar 2015 staat op het punt om afgesloten te worden. Vandaag is de laatste dag van het jaar. Dit is het moment dat iedereen terug en vooruit gaat kijken. Ook ik neem de tijd om terug te kijken op 2015 en alvast een beetje vooruit te kijken naar 2016.
    2015 was voor mij op alle vlakken een heel bijzonder jaar.
    Ik ben begin dit jaar gaan samen wonen met mijn lief. We hebben met behulp van mijn vader een prachtige verbouwing gedaan. Een mooie dakkapel op het huis gezet en een geweldige badkamer gerealiseerd. We hebben een prachtige zomer beleefd met veel liefde en leuke uitjes.
    Genoten van familie, het zoontje van mijn broertje en schoonzusje die een jaar geworden is. Wat een heerlijk ventje is dat toch. Mooie momenten beleefd met mijn vrienden.
    De familie van mijn vriend ontmoet in Roemenie! Een prachtig land met een super lieve familie.
    Heerlijk gewoon weer aan het werk geweest. Want zonder dollen heb ik het mooiste beroep van de wereld! En ik heb de liefste collega’s van de wereld.
    Ook wilde ik in 2015 een hoofdstuk afsluiten. Daarom heb ik in augustus een borstreconstructie ondergaan. Het resultaat is prachtig geworden. Wat is het fijn om weer een beetje normaal door het leven te kunnen lopen.
    Dit had voor mij echt het de afsluiting moeten worden van het hoofdstuk borstkanker.
    Maar niets is minder waar. Juist op het moment dat ik volledig herstelt ben van de reconstructie. Op het moment dat ik weer volledig aan het werk kon, sloeg het noodlot wederom toe.
    Begin november vond ik een bult onder mijn rechter oksel. Aan de kant waar de kanker ooit gezeten had. Nadat ik de volgende dag de medische molen weer ingestapt was, kreeg ik 2 dagen later de verpletterende uitslag: de kanker was terug. En is misschien wel nooit helemaal weggeweest.
    Er werd veel overlegd en in korte tijd onderging in diverse onderzoeken en bezocht ik diverse artsen en ziekenhuizen.
    Uit de totalbody scan bleek dat mijn oksel behoorlijk vol zat met tumoren, en dat in de hals ook nog 3 mini tumoren zitten.
    Voor de prognose is dit allemaal niet heel gunstig. Ook dat het zo snel terug is, maakt het voor de prognose niet gunstig.
    Bepaalde cijfers werden genoemd… Maar later ook weer bijgesteld…
    Een onzekere tijd staat ons te wachten.
    Inmiddels heb ik mijn eerste chemokuur gehad. En ik heb daarvan de nodige bijwerkingen mogen ervaren.
    Ik ben bij de radiotherapeut geweest want ik moet na de chemo’s ook nabestraald gaan worden. Het einddoel is nog steeds genezing.

    Afgelopen week is mijn chemokuur niet doorgegaan. Mijn bloedwaarden waren niet goed. Dus is deze kuur een week uitgesteld. Volgende week wordt dit opnieuw beoordeeld en bekeken of ik dan wel een nieuwe kuur kan krijgen.
    Ik heb een goed gesprek gehad met de arts. In 2013 kreeg ik veel medicatie om toen de bijwerkingen van de kuren te onderdrukken en tegen te gaan.
    Nu ga ik weer veel medicatie krijgen om alle bijwerkingen goed te onderdrukken.
    Inmiddels heb ik een mooie centrale lijn gekregen om vaatontstekingen te voorkomen. Ook ga ik na elke kuur medicatie krijgen om allegische reacties te voorkomen. Omdat mijn beenmerg het heel zwaar heeft ga ik na elke kuur 4 dagen lang mijzelf injecties geven om mijn beenmerg te ondersteunen.
    Kortom ik hoop dat ik de komende kuren beter zal verdragen dan deze eerste volledige kuur. Mijn haar valt ook behoorlijk uit. Dus ik weet wel zeker dat ik weer kaal ga worden.

    Dit alles zet mijn leven op zijn kop, maar ook die van mijn vriend, mijn ouders, broertje, schoonzusje, schoonouders, mijn vrienden, familie en collega’s.
    Maar er is een kans op volledige genezing. En daar gaan we voor!! Dat ik in 2016 weer volledig schoon mag zijn van kanker!

    Naast dat mijn leven op zijn kop staat, staat de wereld ook op zijn kop.
    Er is veel geweld, aanslagen, terreurdreiging. Er is veel haat, en minder tollerantie naar iedereen die net even anders is of in andere dingen geloofd. Er zijn vele duizenden mensen op de vlucht, die ook in een veilig land te maken krijgen met geweld.
    Daarom hoop ik dat 2016 meer rust brengt in de wereld. Want met haat en geweld lossen we niks op toch?

    Hoe 2016 er voor mij uit zal zien weet ik niet. Wel geniet ik van alle mooie dingen in het leven. Maak prachtige plannen met mijn vriend voor mooie reizen en geweldige verbouwingen. Wij gaan er vanuit dat ik in 2016 vrij zal zijn van kanker.
    Ook zal ik in 2016 doorgaan met mijn blog. Mijn vriend is bezig een mooie website te maken voor mijn blog. Want in 2015 is mijn blog erg gegroeid.

    Ik wens jullie alleen maar moois en veel goed toe voor 2016. Heel veel gezondheid en dat al jullie dromen uit mogen komen!
    Geniet van het vuurwerk en de champagne.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi