Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Plastisch fantastisch

    Persoonlijk heb ik helemaal niks met plastische chirurgie.
    Ik ben heel erg tevreden met mijn lichaam. Ik zou tot voor kort niet weten wat ik zou willen veranderen.
    Natuurlijk heb ik ook hier en daar wat vetophopingen, die ik liever niet had gehad.
    Maar om daarvoor naar de plastisch chirurg te rennen, om het weg te laten zuigen….nee hoor. Ik sport dan liever, en hoop dat het daardoor verdwijnt.

    Maar wat ben ik nu blij dat er plastisch chirurgen zijn!
    Wat ben ik blij dat dankzij alle celebrity’s dit specialisme zich zo heeft weten te ontwikkelen.
    Nieuwe tieten zijn daar aan de orde van de dag.
    Doordat Pamela Anderson ze bleef vergroten, haar miljoenen bleef investeren samen met de rest van Hollywood, hebben de technieken tot het creëren van de mooiste boezem zich super ontwikkelt.
    En ik ga daar van profiteren.

    Vandaag was het namelijk de dag.
    De dag waarvan ik niet had gedacht dat hij zou komen.
    Ik had een afspraak bij de plastisch chirurg.
    Niet om mijn boezem te vergroten, maar om hem weer compleet te maken.
    Want na mijn laatste operatie wil ik niets liever dan enigszins weer een normaal lichaam krijgen.
    En hij heeft aangegeven dat hij dat kan! Zo fijn.
    Vervelend vind ik dan ook de opmerkingen van derden, die zeggen dat ik als ik dan toch naar de plastisch chirurg ga, ik er meteen wel eens cupje of 2 groter van kan laten maken.
    Ow wil je het van buikvet laten reconstrueren? Dan mag je mijn buik wel gebruiken hoor!
    Lieve mensen, ik was voor de borstkanker zeer tevreden met mijn lichaam.
    Ik zou anders nooit naar een plastisch chirurg zijn gegaan. Het feit ligt er nu, dat om te genezen van de kanker, ik mijn rechter borst moest verliezen.
    Dol graag wil ik nu weer een beetje mijn lichaam terug. Mij weer een beetje mijzelf gaan voelen.
    En ja daarvoor heb ik de hulp van de plastisch chirurg nodig. Want hij kan mij weer een complete boezem geven.
    Niet groter, maar hij kan de cupmaat evenaren van wat ik had.

    Daarom dank ik nu Hollywood! En alle celebrity’s die hun miljoenen hebben geïnvesteerd in mijn boezem!
    Dankzij hun, krijg ik begin 2015 weer iets heel moois terug.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Nieuw

    Afgelopen 1,5 week staan voor mij in het teken van nieuw.
    Ik ben 1,5 week terug voor het eerst tante geworden van Een prachtig ventje. Ik ben trots als een pauw! Mijn kleine broertje is ineens niet zo klein meer…. Hij is volwassen geworden, hij is vader geworden… Nee ik kan hem niet meer mijn kleine broertje noemen.
    Dat kleine nieuwe leven, zo bijzonder, zo mooi, zo puur! Welkom kleine vent!

    Ook heb ik voor het eerst afgelopen week 2x 8 uur gewerkt. Dat is een nieuwe stap, de stap richting mijn normale leven. Maar voelt het nieuw.
    Een stap vooruit.
    Het herstel na die 2×8 uur werken ging ook makkelijker dan vooraf gedacht. Dat is ook nieuw! Langzaam maar zeker wordt ik weer meer ik.
    Een heerlijk gevoel.

    Afgelopen woensdag ben ik naar een speciaal zaak geweest voor een prothese. Ze hadden duidelijk mijn maat niet, dus mocht ik zaterdag terugkomen.
    Na diverse protheses te hebben geprobeerd een op het oog goede gevonden te hebben. Blij afgerekend en in de auto gestapt.
    Na 10 minuten in de auto, besloten dat ik toch niet tevreden was met mijn prothese. Er zat een deuk en rimpel in mijn BH. Het was toch niet zo mooi als ik zou willen. Omgekeerd en weer teruggegaan. Want zoals mijn mams wijs zei, hier ga jij je aan irriteren.
    De verkoopster was het gelukkig met mij eens. Dus heb ik weer een heleboel protheses gepast. De een was toch even te dik, waardoor er een duidelijk links-rechts verschil zichtbaar was. De volgende was aan de onderkant heel mooi, maar aan de bovenkant te plat.
    Uiteindelijk toch een mooi zittende prothese gevonden.
    Helemaal gelukkig ben ik met 1 prothese, 2 aangepaste BH’s en een mooie bikini in de auto gestapt naar huis.
    Weer een stapje op weg naar volledig herstel. Een nieuwe prachtig zittende prothese.

    Ik heb een geweldige 1,5 week gehad!
    Langzaam aan wordt ik weer meer mijzelf, langzaam aan kan ik weer wat meer aan.
    In december vertelde ik mijn broer en zijn vriendin, dat in juli 2014 zij een gezond kindje zouden krijgen, en dat ik een gezonde tante zou zijn!
    En dat is helemaal uitgekomen!
    Het leven is echt mooi! En wordt alleen maar mooier!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi