Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De borstbesparende operatie

    Afgelopen dinsdag was het zo ver. De operatiedag.
    Om half 8 smorgens was ik in het ziekenhuis om mij te melden voor dagopname.
    Rond 8 uur werd ik naar de röntgenafdeling gebracht om daar de draad in te brengen die de marker aan zou wijzen.
    Op de echo konden ze de marker niet terug vinden. (Deze is namelijk maar 1-2 mm groot).
    Dus moest deze draad worden ingebracht met behulp van een mammografie. Een zeer oncomfortabele bedoening. Maar het is gelukt. Ik mocht vanaf toen mijn rechter arm niet meer gebruiken.
    Het wachten op de operatie was begonnen.
    De afdeling was erg onrustig. Ik heb alle opname gesprekken gehoord van alle andere patiënten. Ook ging er een patiënt compleet uit zijn plaat tegenover zijn ouders. Kortom genoeg vermaak als je ligt te wachten.
    Er was mij al verteld dat ik waarschijnlijk rond 13 uur naar de operatiekamer zou mogen. Dat is een tijd wachten, nuchter..... En tot ik om 13:15 uur naar de operatiekamer werd gebracht had ik geen verpleegkundige meer gezien. Beetje bijzonder maar okay.
    Ik heb ook nog eens 1,5 uur gewacht in de ontvangstruimte voor ik daadwerkelijk naar de operatiekamer gebracht werd.
    Het infuusprikken ging gelukkig in 1x goed.
    En ik was ook zo onder narcose.
    De operatie is goed gegaan. Ik heb 2 sneden. 1 onder mijn oksel, en 1 op de borst. De wond is wat gespannen, gezwollen en ook een beetje pijnlijk. Maar het is goed te doen.
    Binnen een uur na de operatie was ik weer terug op zaal. Snel wat gegeten, gedronken en naar het toilet geweest. En toen met wat info naar huis. Heerlijk. Rust.
    Ik had door de narcose erge moeite om mijn ogen open te houden, en kon daardoor ook niet whatsappen of mailen naar iedereen die aan mij gedacht had.
    Ik heb nog wat gegeten bij mijn ouders, en ik ben daarna naar bed gegaan.
    En ik heb de hele nacht geslapen.
    Nu is de pijn goed te doen.
    Ik belast mijn rechter arm niet heel erg. Ik neem ook niet alle pijnstillers in, omdat ik bang ben te snel te veel mijn arm te gebruiken. En de pijn zorgt dan voor een rem.
    Over het algemeen is het mij erg meegevallen.
    Doe ik rustig aan, ben nog snel moe. Maar het valt niet tegen.
    De wond ziet er rustig uit. Maar is nog wat beurs, blauw en gezwollen.
    Woensdag mag ik terug komen voor wondcontrole. Ik ga er niet vanuit dat er dan ook al uitslag is van al het weefsel. Dat zou namelijk 10-14 dagen duren. En de wondcontrole is na 8 dagen.
    We gaan het zien.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Wat moet je nog zeggen

     

    Wat moet je zeggen als alles al gezegd is.
    Social Media stond er vol mee gister.
    Wederom een aanslag. Een aanslag die iedereen aan zag komen, maar toch niet voorkomen kon worden.
    Sinds die grote aanslagen in Amerika op 11 september 2001 zijn er diverse vreselijke aanslagen gepleegd. Voor veel mensen voelt dat als het grote begin van een reeks aanslagen. 2004 Madrid, 2005 Londen, 2010 en 2011 Moskou, 2014 Brussel, 2015 Parijs 2x, 2016 Istanbul, 2016 Ankara, 2016 Brussel.
    Maar in de afgelopen jaren zijn er nog veel meer aanslagen gepleegd in landen verder weg. Onschuldige mensen zijn beroofd van hun leven, dromen en geluk.
    Bewust door een groep die angst en verderf wilt zaaien. Bewust door een groep die hun idealen aan andere mensen op wilt dringen. En als het hun niet bevalt hoe een ander denkt, niet schroomt om ongelofelijk veel buitensporig geweld te gebruiken. Met als doel zoveel mogelijk mensen van het leven te beroven. Omdat geweld macht geeft?

    Ik kan niet geloven dat er een religie, geloofsovertuiging of levensovertuiging voorschrijft om zoveel geweld te gebruiken. Ik wil niet geloven dat dit is wat Allah, God of welke andere profeet of uitdrager van welke overtuiging ook voorschrijft om onschuldige slachtoffers te maken en zoveel angst en haat te zaaien.

    Ik weiger om Moslims als schuldigen aan te wijzen. Ik weiger om deze groep mooie mensen als “het kwaad” te zien.
    Wat er hier gebeurd is, is niet hun schuld. Is niet wat zij willen uitdragen. Zij zijn misschien wel de grootste slachtoffers van alle aanslagen. Omdat de angst en wantrouwen die nu naar deze groep wordt uitgedragen door de media, maar ook door ons als bevolking, wordt deze groep kapot maakt. Eerlijke mensen, die hard werken, die geloven in vrede, vrijheid en liefde.
    Laten wij in tijden van angst deze groep omarmen in plaats van afstoten.

    Is het juist niet zo dat de diversiteit aan mensen de wereld zo mooi maakt?
    Als we allemaal het zelfde waren, het zelfde dachten, het zelfde deden was er geen ruimte voor ontwikkeling. Was er geen ruimte voor scholing. Had niemand zijn eigen leven, dromen en wensen. Door de diversiteit leren wij. Wij leren van elkaar. En daardoor zijn wij als mens tot ongelofelijk mooie dingen in staat! Samen, met elkaar.

    Geniet daarom wel van elke dag.
    Geniet van de dierbaren om je heen.
    Je weet nooit wat morgen brengt.
    Een verwoestende ziekte, een verpletterend ongeluk, een aan oneerlijke en onbegrijpelijke aanslag, een dank je wel van een familielid, een gezellige uitnodiging voor een feestje, het maken van vakantieplannen met het gezin, een knuffel van een kind
    Je weet niet wat morgen brengt.
    Zorg dat alle dagen er toe doen.

    Samen met elkaar zijn wij in staat de angst niet te laten domineren.
    Samen met elkaar zijn wij in staat de liefde te laten overwinnen.
    Samen met elkaar kunnen wij de wereld mooier maken.
    Samen met elkaar kunnen wij dit!

    En heb lief….
    Heb vooral lief…
    Want ik geloof dat de liefde zal overwinnen!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi